شعری بهاری برای سنگده

این بار هم آقای سید محسن رحمانی سنگدهی عزیز که همیشه به ما لطف دارند، یک شعر بسیار زیبای بهاری به زبان شیرین مازندرانی برای سنگده سرودند که ما افتخار داریم تا برای شما عزیزان قرار دهیم.
شعری که واقعا تصویر سازی بسیار زیبایی دارند و من را به یاد بهارهای با طراوت و وصف نشدنی سنگده می اندازد.مطمئنم کسانی که بهار بسیار زیبای روستای سنگده را تجربه کرده اند با من موافق خواهند بود.

 

 

به آسمون سنگده دباره پرگرنه کوتر

 

ونوشه چشمک بزوعه، دباره چپچپا بمو              دباره او روش دکته، دباره چلچلا بمو

 

هلی تتی وابهیه، سبزه بنه بیه دیار                نوروز خون صدا دنه، دباره بموعه بهار

 

توسکا وسیعه پر وونه، از الزی وگوچمر             به اسمون سنگده، دباره پر گرنه کوتر

 

تیکا شونه شاخه سر،شعر و ترونه خوندنه       شازده پسر چشمه سر، چه عاشقونه خوندنه

 

کچیله نون و مرغنه، سفره ی سر وونه دیار           موارکا بمو بهار، کدورت و غصه کنار

 

دباره مادرمه انه، دباره عیدی گردشه                دباره پاپلی انه، تیرنگ شعر و خوندشه

 

لباس نوکنه همه، خورد وچون شادیه              عیدی گرنه پول نو، عیدی وشون عیدیه

 

فامیل چش سو کفنه، دباره سر هم وونه       آشتی کرون راه کفنه، قهر شونه کینه کم وونه

 

ته ای خدای چشم ودل، ته ای خدای روز شو         تکون هاده دله امه، تا که دباره نو بوو

 

                                                                            سیدمحسن رحمانی سنگدهی

 

 

سنگده،زیبای سپیدپوش

مردم این سرزمین،مردم سنگده، هر چیزی را سرجای خودش می خواهند

آنها بیشتر می پسندند تا هر اتفاقی در زمان مقرر خاص خودش بیوفتد

آنها بهار،تابستان،پاییز و زمستان را در زمان خاص خود و با تمام ویژگی هایش می خواهند

بهاری با طراوت و به همراه رگبارهای بهاری

تابستانی خنک با آفتاب سوزانِ کوهپایه و بادهای خنک سرظهر

پاییزی هزار رنگ به همراه نویدی از برف های زمستان

و زمستانی سرد با برف و برف و برف.

نمی دانم علتش چیست،شاید تغییرات آب هوایی و شاید قهر طبیعت با انسان قدرنشناس باشد

ولی هرچه که هست فصل ها دیگر سرجای خود نیستن

در بهار برف می بارد و تمام غنچه ها را در نطفه خفه می کند

تابستانِ خنک سنگده به تابستانی گرم تبدیل شده که برای فرار از گرمایش باید به باد نچسب پره های مکانیکی پناه برد

پاییز دیگر آن باران و سوز طاقت فرسا را ندارد

و زمستانی که هدیه ی سپید زیبایش را از ما دریغ می دارد.

زمستان امسال بیشتر از هر سال دیگری نعمتش را از ما دریغ کرد،نعمتی که اگر نباشد دیگر تابستان زیبایی نخواهد داشت.

ولی انسان همیشه به امید زنده است و آن لحظه ای که به آن آرزو دست میابی می تواند بهترین لحظات یک عمر باشد و زمستان امسال هم در آخرین ماه خود ما را به آرزومان رساند.

امروز جمعه،سنگده سراسر سپیدپوش بود.

پ.ن: دوستان عزیز ببخشید اگر ادبیاتم خوب نیست فقط سعی کردم احساسم را به شما دوستان منتقل کنم.
خوشحالم که بعد از نزدیک دو ماه با خبری خوب خدمتتون رسیدم و شما دوستان را به دیدن عکس هایی از برف امروز سنگده دعوت می کنم.

 

عکاس:مهدیه میرمحمدی